Prof. Kadłuczka na czele Rady odbudowy Zamku Królewskiego w Radomiu

Prof. Andrzej Kadłuczka z Politechniki Krakowskiej został przewodniczącym Rady Programowej Kolegium Odbudowy Zamku Królewskiego w Radomiu. Wraz z prof. Marią Lewicką z Politechniki Warszawskiej mają przygotować plan realizacji przedsięwzięcia.

 

Prof. dr hab. inż. arch. Andrzej Kadłuczka (na zdjęciu / fot. Jan Zych) jest architektem, specjalizującym się w projektach konserwatorskich i adaptacjach obiektów zabytkowych. Był dziekanem Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej. Wieloletni dyrektor Instytutu Historii Architektury i Konserwacji Zabytków PK. Autor takich projektów jak m.in. Muzeum Podziemne Rynku w Krakowie; rewaloryzacja Teatru Słowackiego, Teatru Starego, Sukiennic w Krakowie; adaptacji zamku Gniew i wielu innych. Jest prezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków, rzeczoznawcą ministerialnym i SKZ w zakresie ochrony zabytków architektury i urbanistyki, członkiem Prezydium Komisji Urbanistyki i Architektury Polskiej Akademii Nauk, członkiem Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa.


W czerwcu ubiegłego roku prof. Kadłuczka został uhonorowany prestiżową nagrodą „Premio Europeo Lorenzo il Magnifico” przyznawaną przez Międzynarodową Akademię Medycejską we Florencji wybitnym postaciom ze świata kultury, nauki, biznesu.


W Radzie Programowej Kolegium Odbudowy Zamku Królewskiego w Radomiu jest ponad sto osób, reprezentujących różne środowiska.

 

Prof. Kadłuczka jest związany z Radomiem od roku 1978, kiedy rozpoczęto prace konserwatorsko-rekonstrukcyjne kościoła św. Wacława według projektu zespołu naukowego Politechniki Krakowskiej pod kierunkiem prof. Wiktora Zina. Wówczas doktorant Andrzej Kadłuczka był współpracownikiem prof. Zina. Prace te trwały do czerwca 1986 r.


Radomski zamek został wzniesiony w czasach króla Kazimierza Wielkiego. Tutaj w 1401 r. potwierdzono zawartą w Wilnie unię zwaną radomsko-wileńską, a na zamku częstym gościem był Władysław Jagiełło. W XV stuleciu król Kazimierz Jagiellończyk przyjmował w Radomiu liczne poselstwa m.in. w roku 1461 tatarskich wysłanników chana krymskiego, a w 1489 r. przyjął hołd lenny mistrza krzyżackiego Jana von Tieffena. W 1505 r. podczas sejmik uchwalono w Radomiu konstytucję "Nihil novi", którą wielu historyków uważa za początek nowożytnego państwa polskiego i demokracji szlacheckiej.

 

W drugiej połowie XVII wieku zamek został zdewastowany przez wojska szwedzkie, a podczas zaborów władze austriackie nakazały rozebranie wież i muru od strony miasta. Pozostałością po królewskiej budowli jest tzw. Dom Wielki, który pełni dzisiaj funkcję plebanii.